Comparis

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Start Archiwum „Porównania", nr 15/2014 Ironia postkolonialna. Język politycznej poprawności jako tworzywo literackie polskiej prozy po 1989

Ironia postkolonialna. Język politycznej poprawności jako tworzywo literackie polskiej prozy po 1989

Email Drukuj PDF

Artykuł stawia tezę, nurse że literatura polska powstała po transformacji ustrojowej wchłonęła język licznych debat społecznych i obyczajowych, jakie przewijały się przez polską opinię publiczną przez dwadzieścia pięć lat demokracji ? w tym nad fenomenem tzw. ?politycznej poprawności?. Podstawową figurą retoryczną stosowaną w jej obronie przez troje pisarzy ? Mariusza Sieniewicza, Artura Daniela Liskowackiego i Joannę Bator ? jest ironiczny cytat mowy nienawiści. Autorka porównuje tę semantyczną woltę do klasycznego zjawiska postkolonialnej figury mimikry. W tym wypadku językiem kolonizatora byłby homogenizujący, etnocentryczny język reżimu komunistycznego. Literatura, której głównym bohaterem jest wykluczający, tworzący podziały język, stanowi dobre studium konstruowanych i demontowanych w nim tożsamości.

Attachments:
FileOpisFile size
Download this file (Emilia Kledzik.pdf)Emilia Kledzik.pdf 236 Kb
 

PolskiEnglish